ମାଲେସିଆରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ରହିଆସୁଥିଲେ ବି ଭାଷା ହିଁ ମାଟି ସହ ଜଡ଼େଇ ହୋଇ ରହିବାର ଅନନ୍ୟ ବିକଳ୍ପ ଭାବିଥିବା ଜଣେ ଲେଖିକା ଡକ୍ଟର ବୀଣାପାଣି ପ୍ରଧାନଙ୍କ ‘ଫେରିଥିବା ନଈ’ କ୍ଷୁଦ୍ରକବିତା ସଂକଳନ କବିତା ଅନୁରାଗୀ ପାଠକଂକୁ ଛଳଛଳ କରିଛି । ୨୦୨୩ର ‘ବାୟା ଚଢ଼େଇର ବସା’ ଗଳ୍ପ ସଂକଳନ ଓ ୨୦୨୫ରେ ‘ପରପୁରୁଷ’ ଉପନ୍ୟାସ ବହୁ ପାଠକାଦୃତି ପାଇଛି ।କିଛି କାହାଣୀ ଆମେ କଳ୍ପନାରୁ ଲେଖୁ, ଆଉ କିଛି କାହାଣୀ ଆମ ଚାରିପାଖର ଜୀବନ ଆମକୁ ଲେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ । ‘ଧୂଳି’ ଉପନ୍ୟାସଟି ସେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକାରର ଏକ କାହାଣୀ । ଘର, ନିଜ ଗାଁ ଧୂଳିମାଟିଠାରୁ ଦୂରରେ ରବର ବଗିଚାରେ ଜୀବନ କାଟୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ମୋତେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଛୁଇଁଥିଲା । ରୋଜଗାର ଆଶାରେ ଘର ଛାଡ଼ିବା, ଅଜଣା ମାଟିରେ ନୂଆ ଜୀବନ ଗଢ଼ିବା, ସେମାନଙ୍କର ନିରବ ଇତିହାସ । ଏହି ଉପନ୍ୟାସର ପାତ୍ରମାନେ କଳ୍ପିତ ହୋଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଭାବନା ଓ ସଂଘର୍ଷ ଆମ ସମାଜର ଅନେକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜୀବନର ପ୍ରତିଛବି । ଏହି କାହାଣୀ ସେହି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ- ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ମାଟିକୁ କେବେ ଛାଡ଼ି ପାରିନଥିଲେ ।