ସମୟ କେବେ ଫେରେ ନାହିଁ । ସାହିତ୍ୟକୁ କିନ୍ତୁ ଏହା ବାରମ୍ବାର ଫେରେ । ସାହିତ୍ୟରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୁଏ ସମୟର କାହାଣୀ ।

ସେଥିରେ ଥାଏ କେତେ ଘଟଣା, ଅନୁଭବ । ଥାଏ କେତେ ଚିତ୍ର ଓ ଚରିତ୍ର । ସେଇ ସବୁ କଥା ଓ କାହାଣୀକୁ ନେଇ ମୋର ଏଇ ଆତ୍ମକଥା ।

ଏଥିରେ ଅଛି କିଛି ସ୍ମୃତି, କିଛି ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି, ଅଛି କିଛି ସ୍ୱପ୍ନ କିଛି ସଂଘର୍ଷର ଅନ୍ତରଂଗ ଗାଥା ।

ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ସାଧାରଣ ମଣିଷଟିଏ ମୁଁ । ମୋର ଅଭିଜ୍ଞତା, ଅନୁଭୂତି ମୋର । କେବଳ ମୋର, ଏକାନ୍ତ ନିଜର । ସେ ସବୁକୁ ନେଇ ଆତ୍ମଜୀବନୀଟିଏ ଲେଖିବା କ’ଣ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ।

କାହିଁକି ଲେଖିବି, କାହାପାଇଁ ଲେଖିବି ।

ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ମତେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନାକୂଳ କରିଛି । ଅନେକ ସତୀର୍ଥଙ୍କର କିନ୍ତୁ ଅନୁରୋଧ ଜୀବନାଲେଖ୍ୟ ଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ।

ଭାବିଲି ମୁଁ ବଂଚିଥିବା ସମୟ, ଭୋଗିଥିବା ଜୀବନ, ଭେଟିଥିବା ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନେଇ କିଛି କଥା ତ କୁହାଯାଇ ପାରିବ । ମୋର ଏ ପ୍ରୟାସ ହୁଏତ କାହାରି ମନରେ ନିରୋଳା ଆନନ୍ଦ ଟିକିଏ ତ ଦେଇପାରିବ ।

ମୋ ଜୀବନର ନିଷ୍କପଟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଏଥିରେ ରୂପାୟିତ । ନା ଅଛି ଛଳନା, ନା ଆତ୍ମ ବଡ଼ିମା ।

ଅଛି କେବଳ ମୋ ଜୀବନ ଜାହ୍ନବୀର ସଜଳ ସ୍ମୃତିର ଟୋପାଏ ଲୁହ, ଚେନାଏ ହସ ।

ମୁଁ ଅଛି ଏ ସବୁରେ

ଚେତନାର ଏଇ ଅଭିଯାତ୍ରାରେ

ଶୁଣୁଛି ପିଛିଲା ଦିନର ପାଦଶବ୍ଦ

ନିରବଧି କାଳ ଭିତରୁ ।