ପ୍ରାଚ୍ୟର ଓ ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟର ଦର୍ଶନର ଅପୂର୍ବ ସମନ୍ୱୟରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥଟି ସମୃଦ୍ଧ । ଏହା ଏକ ଅଭିରୁଚି ସମ୍ପନ୍ନ ଗ୍ରନ୍ଥର ମାନ୍ୟତାପ୍ରାପ୍ତ । ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଓ ଉପନିଷଦୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଅପୂର୍ବ ସମନ୍ୱୟରେ ଏହା ପରିପୁଷ୍ଟ ।

ଜିବ୍ରାନଙ୍କର “ଦ୍ରଷ୍ଟା” ସହିତ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କର “ଗୀତାଂଜଳି”ର ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି ନୋବେଲ ବିଜୟୀ ଫରାସୀ ସାହିତ୍ୟିକ ଆଁନ୍ଦ୍ରେଜିଦ୍ । ସିଏ କହିଛନ୍ତି ‘ଗୀତାଂଜଳି’ର ପ୍ରାଚ୍ୟ ଏତେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଆଉ କେବେ କଥା କହିନି । ଗୀତାଂଜଳି (୧୯୧୩) ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟା (୧୯୨୩), ଏହି ଦୁଇଟି କାବ୍ୟଗ୍ରନ୍ଥ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି ଏକ ଯୁଗର ବ୍ୟବଧାନରେ । ଏହି ସମୟର ମଝିରେ ଜଗତ୍]ବିଖ୍ୟାତ ଦୁଇଜଣଯାକ କବିଙ୍କର ଦେଖା ହୋଇଛି ଏକାଧିକବାର । ସେମାନଙ୍କର ସାକ୍ଷାତକାର ସମ୍ପର୍କରେ ଜିବ୍ରାନ କହନ୍ତି, “ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ସହିତ ମୋର ଦେଖା ହୋଇଛି । ସିଏ ମୋତେ ତାଙ୍କର କେତୋଟି କବିତା ପଢ଼ିକରି ଶୁଣାଇଛନ୍ତି ।”୍]

ଜିବ୍ରାନଙ୍କର ଜୀବନୀକାରଙ୍କ ଲେଖାରୁ ଜଣାଯାଏ, ପ୍ରାଚ୍ୟ ଓ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋଚନା ଓ ମତ ବିନିମୟ ହୋଇଛି ।

ଜିବ୍ରାନଙ୍କର ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁସ୍ତକଟିର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ-ଉତ୍ତର ଛଳରେ ୨୬ଟି ଗଦ୍ୟ-କବିତା (କାବ୍ୟିକ-ପ୍ରବନ୍ଧ) ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଗଢ଼ି ଉଠିଛି । ତାହା ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ଏବେ ଶହେ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ରେକର୍ଡ଼ ଅନୁସାରେ ୧୯୨୩ ମସିହାରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରକାଶନ ପରେ ୨୦୧୨ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ (୮୯ ବର୍ଷରେ) ଇଂରେଜୀ ବହିର ୯୦ ଲକ୍ଷ କପି ବିକ୍ରୀ ହୋଇଛି । ଏହି ବହିଟିର ଅନୁବାଦ ୧୦୮ ଭାଷାରେ କରାଯାଇଛି । ୯୫ ବର୍ଷର ଇତିହାସରେ ୨୦୧୮ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଂରେଜୀ ବହିର ୧୮୮ଟି ମୁଦ୍ରଣ ହୋଇ ସାରିଛି ।

Footprints of Fire is the most authoritative book of translation of contemporary poetry from the state of Odisha which is known for its rich and spectacular contributions in the fields of art, literature and culture of India. Dr Jayasingh, one of the most distinguished Indian poets and translators, has tried to showcase this as the key literary document of the contemporary Odia poetry 1950 – 2015. Dr Jayasingh has selected only 74 poets from many poets writing over the period to show how they with extraordinary thematic variations, innovative technical excellences, their authentic artistic skill and power have displayed immense potential to be placed among the outstanding poets of the country.

Odisha has enjoyed a symbiotic relationship with poetry and has had a long and unbroken tradition of women writing poetry. Women have made significant contribution to the canon of Odia poetry, starting from the fifteenth century to the present. Among women poets of Odisha, perhaps the earliest is Madhabi Dasi, an exponent of Bhakti poetry and a contemporary of Sri Chaitanya. She wrote in Brajboli, Bangla and Odia. Her janāna “Chakānayan he Jagujiban Srihari” was one of her most popular devotional songs in Odia. Nandabai Chautiśā is another well-known poem composed by a woman from Odisha in pre-colonial times. Several women, mostly from royal families, composed devotional songs and long narrative poems in

the eighteenth and nineteenth centuries. Odisha witnessed a burst of feminine creative energy in the wake of Indian Independence which continued

undiminished through the last quarter of the century and has reached a fruition in the present, when writing poetry has become almost de rigeur, where poetry reading sessions and publication have become a state-wide quotidian activity. In Our Own Voice: Poems by Odia Women Poets is an ambitious

enterprise of the renowned poet, writer and playwright J. P. Das who has painstakingly culled, collected, and translated the creative outpourings of some of these women set far apart in time but geographically rooted in the state. Some of these poems were edited and translated by Das earlier

and appeared in two separate anthologies, titled In Other Words (2017) and Under the Silent Sun (1992). He co-edited the latter with the Chicago-based academician Arlene Zide. The present volume contains poems from these collections as well as many other young and vibrant voices. Originally written in Odia language and meticulously translated into English by Das, these poems belong to women writers spanning nearly half a century, who come from diverse walks of life. Some of them are working professionals who hail from the world of corporate and journalism; some are

fulltime writers while there are contributions from others who seem to steal time to compose verses in the interstices of their domestic chores.

The poems in this volume are rich and eclectic, which range over a variety of subjects, providing a polyphony of voices and a panoply of themes. The writers in this collection straddle different worlds-a little more than five decades separate Banaja Devi and Amiyabala Muni who were born

in pre-independent India circa 1941, from the youngest contributors, Tanmayee Rath and Swapnajita Sankhua, born during the pre-reform and post-liberalisation period of India, in the years 1987 and 1998 respectively. Poems collected from such a broad time spectrum would naturally

bring an array of thematic concerns and preoccupations. A brief overview of the development of Odia poetry by women over the decades since India’s Independence would reveal that, like all women’s poetry elsewhere in the world, there is a sense of thwarted aspiration and patriarchal oppression

in the early set of poets, sometimes coupled with the mildest influence of western modernism, resulting in occasional experimentation.

ଏହି ସଂଗ୍ରହର ରଚନାଗୁଡ଼ିକ ମୋର କାବ୍ୟ-ଜୀବନର ଯେଉଁ ସମୟରେ ଲେଖାଯାଇଛି ତାହା ଏବେ ନିକଟରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଆଉ ଏଯାଏଁ ସରିନି; ଦେଖାଯାଉଛି ଯେ ତାହା ଏବେ ବି ଚାଲିବ । ନଈ ମଝିର ସ୍ରୋତକୁ କହନ୍ତୁ ଅଥବା ଭଉଁରି ମଧ୍ୟରୁ କହନ୍ତୁ, ଲେଖାଯାଇଥିବା କବିତା ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଏହା ମୋର ପ୍ରଥମ ଅବସର । ଏହା ପୂର୍ବରୁ ‘ଆତ୍ମହତ୍ୟାର ବିରୁଦ୍ଧ’ ଏବଂ ‘ହସ, ହସ ଜଲ୍]ଦି ହସ’ ଦୁଇଟିଯାକ ଗୋଟିଏ-ଗୋଟିଏ ନିଷ୍କ୍ୟତିର ସୂଚକ ଥିଲା । ତା ଆଗରୁ ‘ସିଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଖରାରେ’ କବିତାର ଗୋଟିଏରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରି ନେଇଥିବା ଉପଲବ୍ଧିଗୁଡ଼ିକର ସଂଚୟନ ଥିଲା । ତା’ଆଗରୁ ବି ‘ଦ୍ୱିତୀୟ ସପ୍ତକ’ରେ ସଂକଳିତ ରଚନାଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରର କବିତାଗୁଡ଼ିକର ଅଭ୍ୟାସମୂଳକ ସ୍ଥିତିରୁ ବାହାରି ନିଜ ଦୁନିଆରେ ପାଦ ରଖିବା ସମୟର କବିତା ଥିଲା । ନିସଂଶୟ ଯେମିତି ହସ, ହସ ଜଲ୍]ଦି ହସ’ରେ ହୋଇଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଗ୍ରହରେ କିଛି ରଚନା କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଯିବାର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି ସେହି ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେବାର ନିଦର୍ଶନ ଥିଲା, ତେବେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେହି ରାସ୍ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଧରିବାର ପରିଚୟ ଥିଲା ।