In the first part, Lover’s Gift, the poet pleads to his beloved to walk in his garden and ‘Pass by the fervid flowers that press themselves on your sight.’ His beloved is also ‘sweet to me as sleep is to tired limbs.’ One comes across pining for the beloved as well as bountiful gifts. Moreover, the lover and beloved have the right to show abhiman (petulance) for each other.

In Crossing, some of the poems possess a sense of religiosity and subtle feel of those in Gitanjali, the song offerings. ‘You came to my door in the dawn and sang’ makes you aesthetically feel the presence of the Almighty. And tired, the poet pleads, ‘Pick up this life of mine from the dust.’ The poet has hope when he says, ‘I know that the flowers that fade in the dawn, / the streams that strayed in the desert, are / not altogether lost.’

Here is a literary treat as Kaviguru takes you on an awakening endless journey of love, loss and spirituality.

‘ମା’ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ । ମା’ର ଗରିମା ବର୍ଣ୍ଣିବା ପାଇଁ ଯେତେ ଯେତେ ପୁସ୍ତକ ରଚନା ହେଲେ ବି ତାହା ଅକୁଳାଣ ହେବ । କେତେ କେତେ କବି, ଲେଖକ, ସାହିତ୍ୟିକ ଅଜସ୍ର ଗଦ୍ୟ, ପଦ୍ୟ, କାବ୍ୟ ରଚନା କରି ଚାଲିଛନ୍ତି ମା’ର ମହିମା କୀର୍ତ୍ତନ କରି, ତା’ର ଋଣ ସୁଝେଇବା ପାଇଁ, କିନ୍ତୁ ତା କି ସମ୍ଭବ?

ମା’ ଅମୃତମୟୀ । ଅମୃତର କଳସଟିଏ ତା ହୃଦୟରେ ଭରି ଦେଇଛନ୍ତି ଈଶ୍ୱର । ସେ ଅମୃତ ତା’ର ବିମଳ, ପବିତ୍ର ଅନିର୍ବଚନୀୟ ମମତା ।

ମା’ ଦିବ୍ୟ-ଭବ୍ୟ-ଶୋଭନୀୟ-କମନୀୟ ଏକ ସୃଷ୍ଟି । ସେବା ଭାବରେ ମହନୀୟା, କ୍ଷମା ଗୁଣରେ ସର୍ବଂସହା । କିଏ କଳିପାରିବ ତା’ର ତ୍ୟାଗ-ତିତିକ୍ଷାର ମୂଲ୍ୟ?

ମୋର ଏହି କବିତା ଗ୍ରନ୍ଥ “ମା’ ସେ ଅମୃତମୟୀ”ରେ ମୁଁ ସେ ଧୃଷ୍ଟତା କରି ନାହିଁ, ମା’କୁ କଳିିବାର କି ମା’ର ଋଣ ସୁଝିବାର । ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି ମୋ ମା’କୁ ମୁଁ ଯେମିତି ଅନୁଭବ କରିଥିଲି ପିଲାଦିନେ, ଯେମିତି ଦେଖିଥିଲି ବଡ ହୋଇ ବୁଝିଲା ପରି ହେବା ପରେ ଓ ମା’କୁ ହରାଇବା ପରେ । ଏ କେଇଟି କବିତା ମୋ ମା’ ପଦ୍ମପାଦରେ ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ମାତ୍ର ।

-ସୁମିତ୍ରା ମିଶ୍ର